Strony internetowe
Kategorie

Skurcz odźwiernika

Czasami wymioty mają znowu charakter zupełnie swoisty, wy-odrębniający je z tego trochę nieokreślonego, wyżej naszkicowanego zespołu objawów stają się one wtedy ściśle określoną jednostką chorobową. Cechą znamienną tego schorzenia jest występowanie wymiotów dopiero u dzieci kilkutygodniowych. A więc niemowlę kilkutygodniowe, karmione piersią (w 75% przypadków są to chłopcy), zaczyna wymiotować bezpośrednio po każdym karmieniu zwraca ono spożyty pokarm w mniejszej lub większej ilości, ale zawsze jakby jednym rzutem, z dużą siłą. Żaden z zaleconych już wyżej zabiegów nie sprowadza wyraźnej poprawy niemowlę nie przybiera na wadze lub nawet chudnie, przy czym wychudzenie może dojść do ostatecznych granic występuje zaparcie lub też charakterystyczne stolce głodowe, ciemiączko jest zapadnięte, skóra układa się w fałdy wskutek zaniku tkanki tłuszczowej, słowem – mamy typowy obraz niemowlęcia głodzonego, pomimo dostatecznej ilości wyssanego pokarmu.

Dokładne badanie okolicy żołądka podczas wymiotów potwierdza często przypuszczenie powstałe już na podstawie powyższego zespołu objawów. Mianowicie obmacywaniem stwierdzamy istnienie podłużnego guza, ułożonego w kierunku poprzecznym powyżej pępka. Guz ten znika często podczas badania, lekki masaż może jednak wywołać ponowne jego zjawienie się. Poza tym poprzez cienką ścianę brzuszną widzimy wyraźny skurcz żołądka w kierunku przeciwnym od zwykłego. Mamy tu do czynienia z zespołem objawów charakterystycznym dla tzw. skurczu lub przerostu odźwier- nika (pylorospasmus). Zgodnie z zasadniczym założeniem tej pracy nie będziemy roztrząsali ważnego zagadnienia, który z istniejących dwóch poglądów (pierwotny skurcz czy pierwotny przerost) jest słuszny, gdyż odpowiedź na to pytanie nie wpływa zasadniczo na postępowanie lecznicze w tego rodzaju przypadkach.

Leczenie prowadzimy według następującego planu: zalecamy podawanie kilku łyżeczek do herbaty gęstszego lub papkowatego pożywienia (kleik, kaszka itd.) bezpośrednio przed każdym karmieniem. W przypadkach lżejszych ten drobny zabieg wystarcza niekiedy do wywołania poprawy, której wyrazem fest zmniejszenie się wymiotów i przyrost wagi. W razie dalszego trwania objawów polecamy zestrzykiwanie pokarmu i podawanie PO łyżeczkami po papce lub bez niej odnosi to niekiedy pożądany skutek, gdyż w ta- kich przypadkach już sama czynność ssania wywołuje odruchowo skurcz odźwiernika. W razie niepowodzpnia pr7Pchod7imy całkowicie na pożywienie skoncentrowane (mleko z 17″A> cukru). Po każdym karmieniu należy dziecko przetrzymać w pozycji pionowej, aby umożliwić ujście połkniętego powietrza w razie odruchu wymiotnego należy wysuwać szczękę ku przodowi. W przerwach między posiłkami trzeba dziecko układać stale na prawym boku i od czasu do czasu na brzuchu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *